Category: Blog NL

  • Angst of intuïtie? Een stappenplan.

    Stel: je maakt kans op een (leuke?) nieuwe baan. Maar steeds als je er aan denkt, dan voel je je heel ongemakkelijk worden. Je produceert gedachten zoals: kan ik dit wel, wat als het misgaat?

    Je voelt je licht ongemakkelijk, zweterig of onrustig, misschien zelfs verkrampt en lang niet zo vrij en vervuld als je zou hopen bij het vooruitzicht van deze ‘move’ waar je misschien zelfs al een tijdje op hoopte! Wat nu? Is het je angst die spreekt, of je intuïtie? En moet je er nou naar luisteren, of niet?

    Stap 1: Herken de golf

    Je zit nu in een golf van reactiviteit. Dat merk je aan je lichamelijke reacties en je gedachten, die een ‘wat nou als’-achtige inhoud hebben. Je ervaart geen vrede. Dat betekent dat er in dit moment geen helderheid is. Dat hoeft ook niet. Maar het is wel belangrijk om dat te herkennen, anders ga je je gedachten geloven en verwar je je reactiviteit misschien met inzicht.

    Stap 2: Heb vrede met de onrust

    Zodra je vrede hebt met je onvrede, dan keer je terug naar vrede. Dat geeft misschien nog geen helder antwoord op je vraag over de baan, maar je keert wel terug in een staat van zijn waarin zo’n antwoord helder kan klinken. Kán. Het hoeft niet. Heb, voor nu, vrede met het niet-weten. Niet duwen, niet trekken. Laat het er simpelweg zijn.

    Stap 3: Onderzoek

    Bekijk je onrust maar eens goed. Er is vast van alles te voelen en zien. Waar zit het in je lijf? Wat wil het doen? Als je ‘gekke’ bewegingen wilt maken, lekker doen! Welke gevoelens herken je? Als je visueel bent ingesteld: welke kleur en vorm hebben ze? Adem diep door. Verandert er misschien iets, of blijft het hetzelfde? Blijft rustig kijken, zonder het te willen veranderen, met een nieuwsgierige en niet-oordelende blik. Zie het als een mooie kans om te ontdekken. Die antwoorden komen later wel.

    Stap 4: Verzorg

    Vraag: wat heeft dit gevoel nu nodig? En luister naar je innerlijke antwoord.

    Als je deze methode toepast, dan zorg je goed voor jezelf. Je herkent een golf van reactiviteit, die is ingegeven door ervaringen uit het verleden of angst voor de toekomst. En in plaats van je normale reactiepatronen te volgen, doorleef je de golf met een helder bewustzijn en geef je jezelf wat je nodig hebt. Dat kan zoals simpels zijn als aandacht, of rust of dat je een ander om hulp vraagt.

    (Let op: als je hier belandt in slachtofferschap (ik ben pas gelukkig als…, was het maar…, moet ik nou altijd…), dan kun je dat herkennen als de volgende golf en begint het proces opnieuw.)

    Door deze aanpak ga je op een gezonde manier met de golf om en als je weer vaste grond onder je voeten voelt… dán kun je ook de stem van je innerlijk weten gaan herkennen en onderscheiden.

    Deze methode is afgeleid van de RAIN-methode van Tara Brach, mindfulnessleraar, en mede geïnspireerd door Eckhart Tolle, spirituele leraar – en vele anderen.

  • Innerlijk weten

    Je ego heeft vele stemmen. Je innerlijk weten heeft er maar één. Maar hoe weet je nou welke spreekt?

    Het is een kwestie van ervaring. En de signalen van je lichaam leren (her)kennen. Zowel je ego-stemmen als die van je innerlijk weten gaan namelijk met bepaalde lichaamssensaties gepaard. Ze zijn uniek voor jou en uniek in elk moment, maar je kunt er wel patronen in gaan zien.

    Door bewust op onderzoek uit te gaan naar je binnenwereld, leer je langzaamaan onderscheiden wanneer je wijsheid spreekt en wanneer je verleden. Wanneer je helder aanwezig bent en wanneer geleid wordt door impulsen. Wanneer je creatief bent en wanneer reactief. Wanneer je jezelf ondersteunt, en wanneer je jezelf saboteert.

    Oefening: jouw innerlijk weten herkennen

    Hoe voelt een JA in jouw lichaam? En hoe voelt een NEE?

    Denk maar eens aan iets waar je van houdt, iets simpels, zoals een waterval, kwetterende vogeltjes of de geur van het bos na een regenbui. Wat voel je in je lichaam? Doe dit nu.

    En denk vervolgens eens aan iets waar je een afkeer van hebt, weer iets simpels, zoals prikkeldraad of iets wat je heel vies vindt. Wat voel je nu in je lichaam? Doe dit nu.

    Schrijf je waarnemingen op en schets ze eventueel in een tekening. Doe dit regelmatig. Let ook bij kleine (en steeds grotere) fijne en minder fijne dingen in je leven op wat er in je lichaam gebeurt. Zo leer je je binnenwereld kennen. Vaak zul je merken dat je bij een JA ontspant, en bij een NEE samentrekt. Voel je bij een JA een opening, en bij een NEE iets ‘dichtgaan’. Het is allebei goed!

    Dieren

    Dieren kunnen feilloos luisteren naar deze signalen van hun lichaam. Zo weet een hert wanneer de omgeving veilig is of hoe een ander dier het met haar voorheeft. Wij als mensen leren het deels af in onze opvoeding, bijvoorbeeld om sociaal beter geaccepteerd te worden of (in ergere gevallen) om de zorg of liefde van onze ouders veilig te stellen.

    In de loop van je leven kom je er vaak achter dat je daar ook een enorme prijs voor betaalt. En dan ga je het contact met je binnenwereld herstellen. Dat heeft dan weer direct invloed op je buitenwereld. Zodra je je binnenwereld weer ruimte geeft, op een gezonde manier, beginnen je levensomstandigheden in je voordeel te werken. Good things start to happen. Soms met een knal, zoals relaties die uitgaan, en soms heel geleidelijk.

    Alignment

    Dit noem je alignment: als je buitenwereld weer past bij je binnenwereld en je steeds minder frictie en conflict ervaart. Niet dat er geen uitdagingen zijn! Maar het gaat om de innerlijke houding waarmee je die allemaal tegemoet treedt.

    En soms… weet je het gewoon allemaal even niet. De kunst is om ook daar oké mee te zijn. Daarover meer in het volgende artikel: Angst of intuïtie? Een stappenplan.

     

  • Meditatie, natuur & stilte

    Dit artikel maakt deel uit van de reeks 3 dingen die mijn leven veranderden (en mijn onderneming voeden). Hier zijn de andere delen:

    Persoonlijk leiderschap
    Bewustzijnswerk
    Meditatie, natuur & stilte (lees je nu)

    Meditatie, natuur & stilte

    Ik heb deze drie bij elkaar gezet omdat ze alledrie uitnodigen om te zijn met wat er vanzelf is, en de rest weg te laten. Dat is soms nog een hele kunst. Het kan zo aanlokkelijk zijn om de leegte direct te vullen met gedachten, beweging, geluid enz. Maar in de loop van de tijd heb ik gemerkt dat de stilte juist ging roepen, en dat de natuur haar rijkdom en immense wijsheid juist toont als ik me ervoor beschikbaar maak. Meditatie helpt me om in mildheid te kijken naar alles wat er is. Niet alleen in aangewezen momenten, maar juist als levenshouding.

    “Meditation is what we are, not what we do.
    The person is what we do, not who we are.”

    – Rupert Spira

    Meditatie

    Ik herinner me dat een vriend vertelde dat hij Vipassana beoefende: “inzichtsmeditatie”. Ik vond die term een beetje hoogdravend klinken. Alsof hij iets zou begrijpen wat ik niet begreep, door te mediteren. Hij vertelde dat hij zijn gedachten kon zien opkomen en weer weggaan. Dat leek me sterk. Onwaarschijnlijk. En ik was geïntrigeerd.

    Vervolgens ging ik zelf meditatie beoefenen. Ik was toen denk ik 23, 24 jaar oud. De eerste keer 10 minuten zitten bij de zenles – ik was verkocht. Dit was de plek waar ik me thuisvoelde: diep en echt en confronterend. In de lessen daarna mediteerden we steeds 5 minuten langer. En later, toen ik bij een andere club zelf ook Vipassana leerde beoefenen, mediteerden we uiteindelijk zelfs een uur…

    En toen kwamen de retraites waar we dagenlang uren achter elkaar mediteerden! Mijn hemel, wat kwam ik mezelf toen tegen. Alleen op mijn kussen doorzag ik álle trucjes van mijn geest om maar weg te blijven bij pijnlijke herinneringen, fysieke ongemakken en verveling. En dan tóch blijven zitten (en soms even naar buiten voor een huilbui). Concentratie opbouwen. In aandacht kijken, oordeelloos (not, maar je kunt het oefenen), mild. Voelen. voelen. voelen. Erbij blijven. Ik was zo gewend om er uit te stappen. Bij de retraites bleef ik erbij, bracht ik mijn aandacht steeds terug in het nu. Die vaardigheid heeft mijn leven gered.

    Talloze inzichten en een zich steeds verder verdiepend besef van mijn onverwoestbare kern. Een natuurlijk verruimd bewustzijn. Een compleet nieuw begrip van wie ‘ik’ ben. Zintuigen wijd open, de denkgeest naar de achtergrond – een helper hooguit, maar geen heerser meer. Ik ben immens dankbaar voor mijn retraites.

    Natuur

    Ik moet me er vaak een beetje toe zetten. Diep van binnen voel ik de wens om in de natuur te zijn, maar zich tegelijkertijd is er verzet. Ik weet wel waarom. Alleen zijn in de natuur, zonder telefoon, zonder boek, zonder ander, dat vraagt overgave.

    Heb je wel eens een boom geknuffeld? Zo niet: moet je eens doen. Misschien zit je vol oordelen, maar waarom? Waarom zou je niet gewoon even voelen hoe het voelt? Die enorme stevigheid. Rust. Hoogte en diepgang. Stabiel. Vol leven. Stap voorbij je twijfels en maak contact met de natuur om je heen. Dat kan alleen in het hier en nu.

    De natuur is. Ze wil niks, maar ze doet alles. En alles op z’n tijd. Als de omstandigheden kloppen, komt er tevoorschijn wat nu juist is. Onmiskenbaar. Zo simpel en mooi. Tot in de kleinste details. Alles heeft betekenis. Hoe stiller je wordt en hoe langer je er bent, hoe meer je gaat zien. En er één mee kunt worden. Het van binnen gaat voelen, de natuur.

    Jouw natuur. Die niet alleen creatie is, maar ook verval. Medogenloos. Ook die waarheid te onderkennen. Mijn eigen fysieke vergankelijkheid te zien en niet alleen te overstijgen met kosmisch bewustzijn, maar echt te doorvoelen en regelrecht aan te kijken… brrr. Dat zet me echt met beide benen op de grond.

    Stilte

    Alles openbaart zich in de stilte. Eerst is ze angstaanjagend, willen we overal heen om maar aan haar te ontsnappen. Vullen we elke dreigende leegte met onze verslavingen, groot of klein. Soms doe ik dat nog, juist als het ‘normale leven’ meer van me vraagt en ik moe ben.

    Uiteindelijk is ze aanlokkelijk, een rustpunt waar je kunt opladen. Waar je je diepste zelf kunt ontmoeten. Waar je antwoorden vindt. En vooral: vrede. Daar spreekt de stem van je ziel.

    Soms vraagt het dus moed om de stilte in te gaan. En soms moet je eerst je demonen aankijken. Hoe? Lees daarvoor mijn andere artikelen in deze serie: Persoonlijk leiderschap en Bewustzijnswerk.

    Voel je ‘m?

    Wil je dit allemaal aangaan? Schrijf me als je meer wilt weten over de training.

  • Persoonlijk leiderschap

    Dit artikel maakt deel uit van de reeks 3 dingen die mijn leven veranderden (en mijn onderneming voeden):

    Persoonlijk leiderschap (lees je nu)
    Bewustzijnswerk
    Meditatie, natuur & stilte

    Persoonlijk leiderschap

    Persoonlijk leiderschap is je vermogen om je eigen gedrag en reacties te bepalen. Een innerlijke houding te kiezen die ondersteunend is aan jezelf. Keuzes te maken afgestemd op je eigen waarden. In helderheid en harmonie te leven met jezelf en je omgeving. In contact te zijn met je diepste, vrije kern en van daar uit te handelen.

    Je kunt persoonlijk leiderschap ontwikkelen door je angsten aan te kijken, door te onderkennen hoe je jezelf saboteert en nieuw gedrag aan te leren, en door beperkende overtuigingen en gevoelens te vervangen door helpende overtuigingen.

    PL

    Ik kan een hoop zeggen over persoonlijk leiderschap en waar ik het leerde, maar er is één plek en training geweest die er met kop en schouders bovenuit steekt in termen van impact en langdurig effect in mijn leven: de training Persoonlijk Leiderschap (PL) van Amethist Developing People in Amersfoort.

    Die kun je nog steeds volgen en het is een aanrader als je bereid bent stevig door de mangel te gaan en er uit te komen met een hart dat overstroomt van liefde. Het is ervaringsleren, je zult je bekende weerstandspatronen inzetten en als je ze zelf nog niet ziet, worden ze je aangewezen.

    Het zijn twee driedaagsen (je slaapt thuis) en dan nog drie losse vervolgdagen, dus in totaal negen dagen. Hier maak je de stap van bijvoorbeeld ‘is dit het nou/het leven overkomt me, had ik maar…, ben ik wel goed genoeg?’ naar bijvoorbeeld ‘ik kies mijn reacties, dit ben ik, dit is mijn doel en wat er ook gebeurt, ik ben goed!’

    PRI en The Work

    De PL waarover ik hierboven schrijf, heeft me ook een instrument gegeven waardoor ik mijn emoties kan navigeren: de Emotie-GPS. Werkt perfect voor mij en ik pas ‘m nog steeds (jaren nadat ik de training heb gedaan!) toe als ik ergens in vastloop. Er zijn meerdere van dat soort methodes, bijvoorbeeld Past Reality Integration (in het boek Illusies van Ingeborg Bosch) en The Work van Byron Katie (heel veel voorbeelden te vinden op Youtube). Die laatste helpt je vooral om je overtuigingen te bevragen en ervan los te komen. Dat kan een enorm bevrijdende ervaring zijn. Ik heb er al vaker over geschreven op mijn persoonlijke blog juuth.com/.

    De drama-driehoek (oftewel: de slachtoffer-driehoek)

    Nog een fantastische tool voor persoonlijk leiderschap én een interessante stap naar bewustzijn van je rol in een systeem, is de dramadriehoek. Als je die niet kent, lees dit geweldige (en lange maar goed doorwrochte) artikel van Lynne Forrest: The three faces of victim. De drie gezichten van slachtofferschap zijn: de boosdoener, de redder en het slachtoffer.

    Een spirituele leraar zei me ooit: “Wherever there is a victim, there are always also an offender and a rescuer. If you recognize one of them in your life, go and find the other two.” En het is waar. Intern gaan we compenseren. Als we ons hier slachtoffer voelen, gaan we daar de redder uithangen en (als we heel eerlijk zijn) op andere fronten misbruik maken of schade toebrengen. ‘Ik heb het al zo zwaar gehad, nu is het even mijn beurt.’

    Maar niet alleen IN jezelf kun je de drie gezichten van slachtofferschap herkennen. Ook in je relaties met anderen komt het je vast bekend voor. Als je het eenmaal ziet, is het opeens overal: constellaties van mensen die samen een drama creëren. Want zo heet de scène die volgt zodra iemand zichzelf of een ander aanwijst als slachtoffer, boosdoener óf redder: een drama.

    De ironie van de dramadriehoek? Ze voelen zich uiteindelijk allemaal slachtoffer en wijzen steeds elkaar de andere rollen toe!

    Het slachtoffer zegt: zie je wel, heb ik weer, zo gaat het nou altijd, ik kan het niet meer aan, het wordt toch nooit iets.
    De redder zegt (waarschijnlijk niet hardop): na alles wat ik voor je heb gedaan, kun je nu ook niet één keertje aan mij denken?!
    En de boosdoener zegt: ik sta in mijn recht. Als ik het niet eerst doe, dan pakken ze mij. Jammer, maar zo werkt de wereld.

    De meeste mensen herkennen zichzelf vooral in één van de rollen als ze terugkijken naar de drama’s in hun leven. Dit is je startpositie. Dit en nog meer legt Lynne perfect uit met mooie illustraties in haar artikel.

    In je kracht staan

    Als je beseft dat je ten diepste perfect bent (en niet stiekem een beetje mislukt of beschadigd, zoals veel mensen denken) en dat je zelf je reacties kunt kiezen, wat er ook gebeurt, en je leeft dit besef ook uit, dan sta je in je kracht. Dan kun je fouten maken – of niet, en je kunt verliezen lijden – of niet, maar je hebt steeds een innerlijke houding van vrede. Je bent open voor nieuwe inzichten. Je bent flexibel en stevig. Je kunt tegen kritiek en tegenslag. Je bent stevig, mild en helder in je keuzes.

    Tot slot

    Persoonlijk leiderschap gaat over liefde en keuzes. Het is voor mij een anker in het leven, een set vaardigheden die me enorm veel houvast heeft gegeven. Het is het stevige fundament voor alles wat ik doe: als ondernemer, moeder, geliefde, mens. Zonder persoonlijk leiderschap voelt het leven als een zompig moeras, of als een slagveld. Daarom: ben je ontevreden over je omstandigheden, start dan met je persoonlijk leiderschap te ontwikkelen.

    En dat is dan nog maar het begin. Lees de volgende artikelen in deze serie voor het vervolg :).

  • 3 dingen die mijn leven veranderden (en mijn onderneming voeden)

    Dit artikel is eerder verschenen op mijn blog op in1dagonline.nl.

    Als ondernemer ben je allereerst natuurlijk mens. Je komt jezelf steeds tegen in alles wat je doet. Waarschijnlijk draag je nog wat oude angsten, beperkende overtuigingen en littekens met je mee. Ik in elk geval wel.

    Gelukkig zijn er manieren om daarmee te werken. En als je dat doet, dan gebeurt er iets ‘magisch’, wat juist helemaal niet magisch is maar universele realiteit: alles begint in je voordeel te werken. Je ziet je missie helder voor je, beren op de weg veranderen in aaibare knuffeltjes en je dromen komen uit. Huh?

    Misschien zet je de lessen die je zelf hebt geleerd in om anderen te ondersteunen. Laat je je eigen transformaties ten goede komen aan het grotere geheel dat we met z’n allen vormen. Want jouw pad en jouw blik zijn uniek en waardevol en kunnen dienen als inspiratie voor anderen die hun eigen weg zoeken.

    Het kwam in me op om drie dingen met je te delen die mij immens hebben geholpen. Ze vormen nog steeds de basis van mijn dagelijkse innerlijk werk. Ze zijn onderdeel geworden van mijn ‘way of life’, net zoals ik elke dag eet, tanden poets en slaap. In dit artikel introduceer ik ze kort, en in de komende artikelen licht ik ze één voor één toe. Dit zijn ze:

    1) Persoonlijk leiderschap
    2) Bewustzijnswerk
    3) Meditatie, natuur & stilte

    Persoonlijk leiderschap

    Persoonlijk leiderschap is je vermogen om je eigen gedrag en reacties te bepalen. Een innerlijke houding te kiezen die ondersteunend is aan jezelf. Keuzes te maken afgestemd op je eigen waarden. In helderheid en harmonie te leven met jezelf en je omgeving. In contact te zijn met je diepste, vrije kern en van daar uit te handelen. Je kunt persoonlijk leiderschap ontwikkelen door je angsten aan te kijken, door te onderkennen hoe je jezelf saboteert en nieuw gedrag aan te leren, en door beperkende overtuigingen te vervangen door helpende overtuigingen.

    Bewustzijnswerk

    Bewustzijnswerk is innerlijk werk waarin je je bewustzijn verruimt. Dit kan in tamelijk milde vorm middels visualisaties en meditaties, of in sterkere vorm door het innemen van psychedelica (plantmedicijnen zoals ayahuasca en truffels) of ademwerk (mijn persoonlijke favoriet). Bewustzijnswerk geeft je toegang tot dimensies van de werkelijkheid die vanuit je normale denkgeest gesloten blijven. Het maakt je open voor spirituele inzichten en geeft je toegang tot (deels) onbewuste informatie die in je lichaam ligt opgeslagen. Veel mensen moeten een drempel over voordat ze aan bewustzijnswerk beginnen. Ze vinden het moeilijk om de controle los te laten. Ademwerk kan dan een goede ingang zijn, omdat het enerzijds heel veel potentie heeft en je anderzijds makkelijk zelf de intensiteit kunt bijsturen.

    Meditatie, natuur & stilte

    Ik heb deze drie bij elkaar gezet omdat ze alledrie uitnodigen om te zijn met wat er vanzelf is, en de rest weg te laten. Dat is soms nog een hele kunst. Het kan zo aanlokkelijk zijn om de leegte direct te vullen met gedachten, beweging, geluid enz. Maar in de loop van de tijd heb ik gemerkt dat de stilte juist ging roepen, en dat de natuur haar rijkdom en immense wijsheid juist toont als ik me ervoor beschikbaar maak. Meditatie helpt me om in mildheid te kijken naar alles wat er is. Niet alleen in aangewezen momenten, maar juist als levenshouding.

    In de volgende artikelen licht ik per onderdeel toe hoe ik het leerde, wat me dat gebracht heeft en hoe ik het nog steeds toepas. De links komen hieronder te staan zodra de artikelen klaar zijn.

  • Blood orange & coconut chia pudding

    Delicious and simple.

    (You can make this recipe with plant-based milk and coconut ‘yoghurt’ OR use 1 can of organic fairtrade coconut cream without emulsifier. Use the coconut water from the can for the pudding and the thick cream from the same can for the topping.)

    Ingredients:

    For the chia pudding

    2 tbs chia seeds
    120 ml plant based milk of choice (oat, coconut, soy, rice etc all work well) OR coconut water
    1 blood orange (normal orange works as well)
    1 large ts sweetener (agave syrup, honey, sugar etc)

    For the topping

    Coconut yoghurt OR thick coconut cream
    Piece of blood orange
    Mint leaves

    Equipment:

    Blender or immersion blender (Dutch: staafmixer)

     

    Preparation:

    Use a sharp knife to cut first the top cap, then the bottom cap off the orange and then around the flesh, removing only the peel. Scrape orange leftovers from the peel with a teaspoon if you’ve cut too much off.

    Take the pieces apart, remove the white thingy in the middle and add the orange pieces together with the milk or coconut water and sweetener in your mixing glass or blender.

    Roughly blend those three ingredients together using a blender or immersion blender (Dutch: staafmixer).

    Now add the mixture to the chia seeds, stir well and put in the refrigerator. The seeds will soak up the moisture and swell, thickening and gelatinizing the mixture to a delicious pudding. After 1 hour, stir again. After another 30 minutes or more (you could also keep them overnight) take out of the fridge, add coconut yoghurt or thick cream, top with orange and mint… Yummy!

    Delicious!

  • Met kinderen is alles een spelletje

    We zitten in een kring met vrouwen om een vriendin in het moederschap te verwelkomen. “Wat heeft je het meest verrast aan het moederschap?” vraagt iemand.

    “Dat alles een spelletje wordt,” hoor ik mezelf zeggen.

    Heb jij vaak strijd met je kleine over dingen als eten, aankleden en opschieten? Het wordt leuker en gaat vaak (maar niet altijd) ook nog eens sneller als je er een spelletje van maakt.

    Van maakt? Misschien toont je kindje je iets wat je zelf al lang geleden vergeten bent: leven is vreugde en alles is een creatief spelletje, of kan dat zijn.

    Dus wil je je peuter aankleden en rent ie ervandoor? Roep dan niet: “PVD, en nou hierkomen! We hebben haast!”, maar lach en ren er achteraan terwijl je vrolijk roept: “Hier komt het grote aankleedmonster! Ik ga je pákken!” (mits je kindje dit soort spelletjes leuk vindt natuurlijk). Dan kun je hem oppakken en een kledingstuk aantrekken.

    Stap in de magische wereld van je kind door dingen tot leven te brengen. Gebruik beweging en geluiden. Maak je stem melodieus, daar houden kindjes van. Stem wel je temperament af op (de bui van) je kindje, natuurlijk.

    Iedereen kent wel het vliegtuigspelletje (ik maak er altijd een vogel van) met de lepel eten die precies in de mond landt – en zo niet, ook niet erg. Vooral niet zwaar over doen. De vreugde in dit soort momenten is veel belangrijker dan het precieze resultaat. Veel waardevoller dan die hap eten, is de verbinding die je met je kindje maakt.

    Wist je trouwens dat kledingstukken kunnen praten? En ze willen héél graag aangetrokken worden! “Hallo Pietje, ik ben je broek en ik wil zoooo graag naar buiten toe, mag ik aan je benen?” Ik sta soms versteld hoe werkelijk dit voor mijn kindje is. Ze begint te stralen en knikt van ja. Ze gelooft het echt!

    Ik heb mijn dochtertje wel eens aangekleed als pizza: zij was de pizzabodem en de romper was de saus, de broek was de kaas, haar truitje de tomaten en haar sokken de rucola. Ze heeft zich kromgelachen!

    Over straat lopen is ook zo wat. Besef van tijd en afstand hebben kindjes nog nauwelijks. Maar als jij je steeds 10 meter verderop verstopt, wordt het wel héél leuk om je te zoeken! Of neem een bal mee die je omstebeurt vooruit schopt, of speel vliegtuigje (is ie weer) en vlieg heeeeel hoog en heeeel laag (en toevallig ook nog eens ongemerkt hard).

    Neem ruim de tijd voor dit soort taferelen. Je kindje herinnert jou er aan hoe het is om te spelen, om doelloos in het hier en nu te zijn en spontaan te creëren, in het moment. Jullie zullen ongelofelijke lol hebben. De lichtheid bezorgt je kind een gelukkige jeugd en jou een vervullend ouderschap en jullie relatie wordt er enorm sterk door.

    Blijft je kind protesteren of iets anders doen dan wat jij wilt? Vraag je ten eerste af of het echt nodig is om het op jouw manier te doen, of dat je je kindje ook de ruimte kan geven. Móeten we nu weg of kan het ook over 5 minuten? Móet hij nu die broek aan of mag het ook een andere zijn, of ietsje later? Geef je kind lekker de ruimte om spontaan en creatief zijn eigen wegen en manieren te vinden en laat merken dat haar mening telt.

    En als er toch echt iets móet op een moment dat je peuter het echt niet wil, bijvoorbeeld om redenen van gezondheid of veiligheid, of omdat de speelzaal beperkt open is, dat soort dingen?

    Als ik een beslissing neem voor mijn kind die tegen haar wens in gaat, dan doe ik ten eerste niet boos of agressief, ook niet een beetje. Ik doe wel heel duidelijk en blijf in contact. Ik benoem eerst haar wens zodat ze zich gehoord en begrepen weet: “Jij wilt graag in de speeltuin blijven hè?”. Dan vertel ik kort en in woorden die ze op dat moment begrijpt dat ik een andere beslissing voor haar neem en waarom.

    Als je als volwassene aansluit bij de belevingswereld van je kind, dan breng je twee werelden samen. Jij houdt de grenzen in de gaten en beslist wat er (uiteindelijk) moet gebeuren. Én je geeft ruimte aan de magie en verrassing van het tijdloze moment waarin álles mogelijk is.

     

     

  • We zijn van nature sociaal (Jean Liedloff: The Continuum Concept)

    “Je krijgt in het leven wat je verwacht, niet wat je wilt.”
    – Jean Liedloff

    Een mooie video over hoe je kinderen voedt met nabijheid, aanraking en de essentiële gewoonte om ze zelf de wereld zelf te laten ontdekken.

    Over vertrouwen op de natuur, onze natuurlijke talenten en onze aangeboren neiging om aan sociale verwachtingen te voldoen – en hoe dat laatste ons zowel goed kan doen als schade kan aanrichten!

    • Hoe houden we onze kleintjes veilig – en wat is veiligheid precies?
    • Hoe kunnen we ze verantwoordelijk gedrag bijbrengen?
    • We communiceren vaak onbedoeld dat we denken dat kinderen een bepaalde taak NIET aankunnen. Hoe werkt dat en hoe kun je het veranderen?
    • Veel van onze ‘normale’ gebruiken in het ziekenhuis, op de opvang of thuis creëren een gevoel van “er is iets mis met mij”… Wat kunnen we daar aan doen?
    • En wat zijn de maatschappelijke implicaties van de vergissingen die we als volwassenen jegens kinderen begaan?
    • En vooral: hoe kunnen we van inheemse culturen leren om de verbinding met onze natuurlijke talenten te herstellen?

    Als je gauw één krachtig voorbeeld wilt zien van hoe we onze kinderen onbedoeld leren om afhankelijk en incapabel te zijn, bekijk dan het voorbeeld van Donovan en zijn moeder dat begint op 34 minuten. Maar echt: de hele video is de moeite waard!

    Ik vond Jean nogal sterk in haar expressie in het begin van de video, maar toen realiseerde ik me dat zij sprak in een andere tijd, in een andere cultuur en dat waarschijnlijk veel van haar werk en toonzetting de reden zijn dat ik nu een beetje relaxter kan doen.

    Wij thuis pasten instinctief Jean’s principes al toe. We kunnen en willen niet anders dan een diepe verbinding met ons kindje *nu 14 maanden oud) te voeden terwijl we haar de ruimte geven om de wereld te ontdekken en te leren van ‘fouten’.

    Deze video (ons aanbevolen door een dierbare vriend) was een grote inspiratie en aanmoediging. We hebben er ook een paar tips uit gehaald. Vooral voel ik me dankbaar voor deze, iets wat ik zelf ga veranderen: ik steek mijn vinger niet meer op om mijn autoriteit te laten voelen. In de video legt Jean uit waarom.

    Jean Liedloff schreef The Continuum Concept, in het Nederlands vertaald als Op zoek naar het verloren geluk: naar een natuurlijke manier van opvoeden.

    De lessen die ik leerde van Jean doen deels ook sterk denken aan die van de meer eigentijdse Susan Stiffelman in Opvoeden in het Nu. Over haar eerdere boek Parenting with Presence schreef ik eerder al een artikel.

  • Chocolate Mango (beans & carrots!) No-Bake Cake

    Yesterday was my birthday. I spent the whole day in the kitchen before moving all the dishes over to my mom’s place who had graciously offered to host the family birthday party. It was a perfect day with some of my favorite people :).

    This no-bake cake consists of 3 layers plus a fruit topping. It is very dense- rich and filling, so be sure to serve tiny slices. The layers should be distinct in taste: fruity for the top and robust, full and indulgent for the chocolate middle layer.

    The beans make for a thick, fudgy chocolate cream. Be sure to add plenty of vanilla to get the richness that cacao deserves. Also, vanilla creates a sweet sensation so you’ll need less dates. You won’t taste the beans, I promise! People have been amazed at how well this works and… beans are good for you!

    The crunchy muesli makes for a great dough, especially the nuts one thanks to the healthy fats in there which make it rather buttery, but vegan and good for your heart! We happened to have two kinds of crunchy and it worked out great but if you have only one (preferably the nuts), that will work as well.

    I have only roughly estimated the amounts, I’m sure that when you’re in the kitchen getting your hands dirty and tasting lots (yay :P), things will sort themselves out.

    Recipe for Chocolate Mango (beans & carrots!) No-Bake Cake

    1. For the bottom layer:

    1-2 cups crunchy muesli with 4 red fruits
    dates to taste
    1-2 tablespoons coconut oil, melted

    2. For the chocolate layer:

    3-4 cups nut crunchy muesli with nuts
    2 cans of cooked black beans (rinse well)
    1 cup of cacao
    10-20 dates
    1 tablespoon vanilla
    2-3 tablespoons coconut oil
    pinch of salt

    3. For the carrot layer:

    1-2 cups crunchy muesli (either nuts of red fruits)
    2-3 carrots
    pieces of mango
    lemon juice and (part of) rind

    4. For the fruit layer:

    150-200 gr frozen mango pieces (or fresh if you’re in the right climate)
    handful of blueberries

    For layers 1, 2 and 3: for each layer separately, combine the ingredients in a food processor. Taste and adjust to improve taste and consistency. They should be sticky, sturdy and chewy.

    Press the bottom layer in the bottom of the cake form. Use a spoon to smoothly spread the mixture. Next, add in the chocolate layer. And finally, add in the carrot layer.

    Top off with a full layer of fruit, which you lightly press into the carrot layer. Enjoy now or refrigerate until shortly before use.

  • Durf jij je kind te laten lijden?

    Oh, dat klinkt verschrikkelijk: je kind laten lijden. En wat ik natuurlijk vooral niet bedoel, is dat je je kind wat aandoet.

    Maar wat als je kindje is gevallen, pijn heeft, geschrokken is en huilt?
    Of als het niet meer in de speeltuin mag, terwijl het zo graag nog van de glijbaan wil?
    Als zijn knuffeltje kwijt is, haar fiets stuk is, de hond dood of de juf weg gaat?

    Het beste wat je dan kunt doen, is je kind de gelegenheid geven om te treuren, huilen, auwen en balen.

    Durf jij dat?

    Veel mensen kunnen het moeilijk aanzien als hun kind pijn of verdriet heeft. Ze proberen het snel weg te maken.
    Met iets lekkers (kom, we gaan een ijsje halen),
    een belofte (straks thuis mag je een filmpje kijken),
    een dreigement (als je nou niet gauw meekomt, blijf je de rest van de dag binnen zitten),
    een oordeel (je bent toch geen watje)
    of een ontkenning (kom, zo erg is het niet, niks aan de hand, sta maar weer op).

    Maar verdriet hoort bij het leven. Net als afscheid, schrik, pijn en verlies.
    Als je kind niet in de speeltuin mag blijven, is dat een verlies.
    En aan jouw reactie ziet je kind hoe het daarmee moet omgaan.

    Dus wat doe je? Je blijft bij je kind, met twee zachte armen en een rechte rug. En je helpt je kind om het verdriet te verwerken.

    Je kunt het ook benoemen: “Jij wilt heel graag nog in de speeltuin blijven hè? En voel je je nou verdrietig/gefrustreerd/boos/… omdat we toch naar huis gaan?” en zo je kind helpen te begrijpen en verwoorden wat er aan de hand is. Mild en met aandacht, zonder zelf drama of paniek te doen.

    Jouw aanwezigheid is het allerbelangrijkst.

    Dat vraagt moed, want veel liever dan je kind te zien huilen, zie je het natuurlijk lachen.

    Dus dan komt de grote gewetensvraag voor bewuste ouders: hoe ga ik zelf eigenlijk met mijn uitdagingen om?